เหมือนคนละฟากฟ้า ตอน 24 (จบบริบูรณ์)

บทละครโทรทัศน์
27 pages

ชัชรัณร้องไห้ตอนที่สินีจากไป  เถกิงจะแตะเพื่อปลอบโยนแต่คุณผ่องมาขัดจังหวะขวางไว้

“ชัช....พ่อ..”

“สิ่งที่ผมอยากได้จากพ่อไม่ใช่คำขอโทษ  แต่ผมอยากให้พ่อกลับมา...ผมต้องการแค่พ่อที่รักผม  ครอบครัวที่ทุกคนรักกัน”

ชัชรัณร้องไห้ในความรู้สึกที่เจ็บปวด  เถกิงเห็นภาพชัชรัณในวัยสิบขวบซ้อนอยู่กับชัชรัณในวันนี้   ภาพซ้อนของทั้งสองวัยต่างร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด “วันนี้...พ่อยังมีโอกาสอยู่ใช่ไหม?”

ชัชรัณร้องไห้อย่างหมดฟอร์มยอมรับกับความโหยหาที่ต้องการพ่อมาตลอดชีวิต เถกิงเข้ากอดชัชรัณด้วยความรู้สึกผิด  เสียใจที่ทำให้ชัชรัณต้องทรมานมาตลอด

“ผมอยากให้แม่อยู่ตรงนี้...อยู่กับเรา..อยากให้แม่รู้ว่าพ่อรักแม่ รักผม...แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว”

ชัชรัณกอดตอบเถกิง  สองพ่อลูกร้องไห้อย่างเปิดใจกอดกันและกันเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าใจกันที่สุดในชีวิต

 

หน้าห้องเถกิง คุณผ่องยืนอยู่หน้าห้อง คุณผ่องสะเทือนใจกับความรู้สึกของชัชรัณกับเถกิง

 

หน้าตึก บ้านวริศรักษ์ เถกิงกับกรรณิการ์เดินออกมาที่รถ มาลัยตามมาส่ง ชัชรัณตามออกมา

“พ่อ...ผมจะขับรถไปส่ง”

“ชัชอยู่เป็นเพื่อนคุณยายเถอะ ถ้ายังจับเพ็ญศรีไม่ได้ ไม่ควรจะปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียว”

“พ่อยังเจ็บอยู่  ขับเองมันจะไม่ปลอดภัยนะครับ”

“หรือไม่คุณผู้ชายก็น่าจะพักที่นี่ให้ดีขึ้นก่อนนะคะ”

“ผมไม่อยากให้คุณท่านไม่สบายใจ”  เถกิงบอกชัชรัณ “ไม่ต้องห่วง  พ่อขับไหว”

คนขับรถวิ่งออกมา “คุณผู้ชายครับ ผมจะขับไปให้เองครับ”

“ขอบใจนะ แต่...”
มาลัยแทรก “เป็นคำสั่งของคุณท่านค่ะ ถ้าขัดคำสั่งท่านจะคิดว่าคุณผู้ชายไม่รับน้ำใจท่านนะคะ”

เถกิง กรรณิการ์ ชัชรัณอึ้ง เถกิงยิ้ม “ฝากเรียนคุณท่านด้วยว่า ขอบคุณมาก”

คนขับรถเปิดประตูให้กรรณิการ์  เถกิงจะก้าวขึ้นรถตาม ชัชรัณ      ยังเก้อเขินนิด ๆ

“พ่อ...ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” เถกิงยิ้มให้ชัชรัณ กรรณิการ์กับมาลัยมองแล้วยิ้มอย่างยินดี

เถกิงตบบ่าเบาๆ อย่างให้กำลังใจ “ชัช...อย่าเพิ่งท้อนะ   พ่อเชื่อว่ามันจะต้องมีทางออก”

“บางเรื่องในชีวิตเรามีโอกาสแค่เพียงครั้งเดียว ผมจะไม่ยอมแพ้ครับพ่อ”

สองพ่อลูกยิ้มให้กันกับการเริ่มหันหน้ามาหากันอีกครั้ง

27 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ