รากนครา ตอน 1

17 pages

รากนครา ตอน 1

ภาพกว้างเห็นเชียงพระคำทั้งเมือง เนินเขาที่ไต่ระดับขึ้นสูง เห็นม้าตัวหนึ่งควบพาเจ้าของบนหลังของมันไปตามทางที่ค่อนข้างชัน ชายหนุ่มบังคับม้าให้ชะลอฝีเท้าลง มองลงไปเบื้องล่างด้วยความรู้สึก เต็มตื้นปิติ ที่ได้กลับสู่แผ่นดินเกิด ม้าอีกสองตัวควบตามมา ตัวหนึ่งของอินทรหยุดรอห่างๆ อีกตัวหนึ่งของแบร็กกิ้นเข้ามาใกล้ม้าของชายหนุ่ม แบร็กกิ้นมองภาพเบื้องล่างด้วยความทึ่ง

“โอ...ช่างเหมือนสวรรค์ นี่น่ะหรือ บ้านเมืองของเจ้า”

ศุขวงศ์ที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “นี่แหละ เชียงพระคำ แผ่นดินเกิดของเรา”

ศุขวงศ์มองภาพเบื้องล่างเต็มตา อีกครั้ง ก่อนจะบังคับม้าให้วิ่งกลับออกมา แบร็กกิ้นบังคับม้าตามออก เห็นเชียงพระคำทั้งเมือง

 

หน้าเรือนศุขวงศ์ ข้ารับใช้ชายหญิง มากมายที่มาคอยต้อนรับด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชะเง้อชะแง้คอยืดคอยาว ศุขวงศ์ลงจากหลังม้า มองไปทั่วบริเวณ พวกบริวารต่างยกมือไหว้ท่วมหัว..ปลื้มใจกับการรอคอย คนแก่ๆยกชายผ้าขึ้นซับน้ำตา..สาวๆพากันสะเทิ้นสะท้ายหยิกแขนกันไปมา แบร็กกิ้น ลงจากหลังม้า แล้วเดินเข้ามาข้างๆศุขวงศ์ “นี่คนของเจ้าทั้งนั้นเลยรึ”

ศุขวงศ์ยังไม่ทันตอบอะไร วงก็แตก..สาวๆหวีดร้องด้วยความตกใจ คนแก่ๆ ถอยหนีขวัญกระเจิง เพราะเกิดมาไม่เคยเห็นฝรั่งแปลกประหลาดทั้งรูปลักษณ์และหน้าตา ศุขวงศ์จะขำก็ขำไม่ออก แบร็กกิ้น ก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก “อภัยให้พวกเราเถอะแบร็กกิ้น ยังไงพวกเราก็ยังไม่คุ้นเคยกับชาวตะวันตกอย่างท่าน”

 

ลานซ้อมเพลงดาบ เชียงเงิน ทหารซ้อมเพลงดาบล้านนากันอย่างพร้อมเพียงแข็งแรง หน่อเมืองเดินตรวจดูการซ้อมอย่างเคร่งครัด เอาจริง เอาจัง คนจากหอหน้ารีบรุดเข้ามา คุกเข่าลงตรงหน้าหน่อเมือง
“เจ้าหน่อเมือง..เจ้าราชบุตร..เจ้าหลวงให้รีบกลับไปหอหน้าเดี๋ยวนี้เลย”

“เกิดอะไรขึ้น หรือว่า เจ้าอาสิงห์คำ”

“ไม่มีเวลาแล้ว เจ้า...อาการท่านทรุดหนัก คงไม่พ้นชั่วโมงนี้” หน่อเมืองรีบผละออกไปทันที

 

หอหน้าที่อยู่ของเจ้าอุปราช เชียงเงิน หน่อเมือง ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบ เข้ามาในหอหน้า บริวาร ชายหญิง ที่นั่งกันอยู่รายทาง ร้องให้ระงม แม้นเมืองออกมาจากห้องนอนสิงห์คำ ด้วยตาแดงก่ำ แม้นเมืองร้อนใจ

“ใครที่ไปตาม เจ้าหน่อเมือง กลับมารึยัง”

17 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ