รากนครา ตอน 24 (จบบริบูรณ์)

21 pages

“น้องละอายใจเกินกว่าจะกลับไปเชียงเงินได้”

“ละอายใจ...เจ้าละอายใจที่บ้านเมืองของตัวเองจะได้เป็นอิสระ แต่เจ้ากลับไม่ละอายใจในการมาซุกอยู่ใต้บารมีคนอื่นอย่างนี้...เจ้าหนีออกมาจากเมืองมัณฑ์ได้อย่างไรมิ่งหล้า”

แม้นเมืองลุ้นระทึกไม่อยากให้มิ่งหล้าตอบ “มิ่งหล้ายังไม่สบายอยู่เจ้าพี่อย่าเพิ่ง...”

“ข้าถามว่าเจ้าหนีออกมาได้ยังไง”

“เจ้าน้อย เข้าไปช่วยน้องออกมาเอง” แม้นเมืองรู้สึกหมดสิ้น หน่อเมืองนิ่งไปนาน..เหมือนค่อยๆ เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ “เจ้าน้อยของเจ้านี่เก่งกาจเกินตัวจริงๆ”

 

บนเรือนศุขวงศ์ หน่อเมืองเดินกลับขึ้นมาบนเรือน แม้นเมืองตามมาห่างๆ แล้วอย่างไม่คาดคิด...หน่อเมืองอัดกำปั้นใส่เสาเรือนอย่างไม่ยั้งด้วยความแค้น...อัดๆ  แม้นเมืองตกใจ หน่อเมืองอัดระบายอารมณ์จนหมดแรงไปเองเลือดไหลซิบที่กำปั้นนั้น “เจ้าพี่”

“จริงอย่างที่พี่คาดไว้ทุกอย่างเจ้าเห็นแล้วใช่ไหมแม้นเมืองเพราะมัน..เพราะมันที่ทำให้เราไม่อาจหาหลักฐานมายืนยันความเป็นอิสระของเชียงเงินได้ มันทำให้พี่ต้องถูกประณามทำให้เจ้าพ่อต้องถูกดูหมิ่นสมควรไหมแม้นเมืองที่พี่จะให้มันตาย”

แม้นเมืองก้มหน้ากัดฟันแน่น ไม่ยอมให้หน่อเมืองเห็นความอ่อนแอทั้งที่ภายในนั้น สะอื้นอย่างหนักแล้ว

“ขอเพียงชีวิตเดียวเท่านั้น อุทิศให้บรรพบุรุษและเชียงเงินแล้ว เราจะไม่กลับมาที่นี่อีก เรามีบ้านมีเมืองของเราให้อยู่อาศัยเป็นอิสระ และยืนอยู่ได้ด้วยขาตัวเอง ไม่ใช่แค่ประเทศราชอย่างที่นี่...ดีละในเมื่อมันขวางทางเราด้วยการไปลักตัวมิ่งหล้ามาจากเมืองมัณฑ์ พี่ก็จะให้เงื่อนของมันรัดคอมันเอง พรุ่งนี้พี่จะให้คนของเราไปส่งข่าวกับฝ่ายอังกฤษที่เชียงใหม่ ว่ามิ่งหล้าอยู่ที่นี่..ให้ผู้คนญาติโยมของมันต้องอยู่ไม่เป็นสุข ต้องมีความ ผิดที่ลักพาซุกซ่อนคนในบังคับอังกฤษ ถึงมันตายไปแล้วก็จะไม่ได้ตายดี ผู้คนอยู่หลังต้องประณามแช่งด่าในฐานะที่มันเป็นตัวการ พาความเดือดร้อนมาให้ เป็นต้นเหตุให้สยามและอังกฤษต้องมีเรื่องร้าวฉาน อาจพาไปถึงกรณีพิพาทใหญ่โต..ดีละไอ้ศุขวงศ์มึงทำลายเชียงเงินกูได้ กูก็ทำลายเชียงพระคำของมึงได้เหมือนกัน”

 

เรือนเล็กคุ้มเจ้าศุขวงศ์ มิ่งหล้าร้องไห้ “ข้าเป็นคนน่ารังเกียจสำหรับบ้านเมืองของข้าไปเสียแล้ว...”

“เจ้าอย่าคิดมากไปเลยเจ้า”

21 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ