นายฮ้อยทมิฬ ตอน 11

23 pages

นายฮ้อยทมิฬ ตอน 11

บทประพันธ์ โดย คำพูน บุญทวี 
บทโทรทัศน์ โดย แพรพริมา

วันใหม่ ในกระท่อมคำแสน เฒ่าโสมนอนหลับอยู่ในสภาพตามเนื้อตัวได้รับการพันผ้ารักษาแผลเรียบร้อยแล้ว ระหว่างนั้นประตูเปิดเข้ามาอย่างเงียบๆ เฒ่าโสมนอนนิ่งอยู่บนพื้นเสื่อ เมื่อมือของบุคคลปริศนายื่นเข้ามาจะแตะตัว เฒ่าโสมก็ลืมตาโพล่งแล้วคว้ามีดพกสั้นที่ซุกอยู่ใต้หมอนขึ้นมาจ่อที่คอทันที บุญตาตกใจกลัว

“อย่า..อย่าเฮ็ดข้อยพ่อใหญ่..ข้อยย่านแล้ว”

“เจ้าเป็นไผ? เข้ามาได้จังได๋”

“ข้อยชื่อบุญตา เป็นน้องสาวเสือคำแสน อ้ายสั่งให้ข้อยเข้ามาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้พ่อ ใหญ่..ข้อยบ่ได้เข้ามาคึดเฮ็ดร้ายอีหยังดอก”

“บุญตา...น้องสาวบักคำแสน” เฒ่าโสมพิจารณามองหน้าบุญตาที่อยู่ในอาการกลัว จนแทบไม่กล้าสบตาเฒ่าโสม ความสวยและผิวพรรณที่ขาวผ่อง ทำให้เฒ่าโสมรู้สึกพอใจ

“ข้อยจำเจ้าได้แล้ว..อีบุญตา..ใหญ่เป็นสาวงามจนจำเกือบบ่ได้”

“จำได้แล้วก็ปล่อยข้อยเถาะพ่อใหญ่..ข้อยเจ็บ” เฒ่าโสมยอมปล่อยมือแล้วยิ้มให้ แต่บุญตารีบวิ่งออกจากห้องทันที เพราะไม่อยากอยู่ใกล้ๆ ระหว่างออกไปสวน กับคำแสนที่เข้ามาพอดี

“เอ้า..อีบุญตา เฮ็ดแผลให้พ่อใหญ่เสร็จแล้วเบาะ ?”

บุญตาไม่ยอมตอบกลับวิ่งออกไปเลย คำแสนจะด่าน้องสาวแต่เฒ่าโสมห้ามไว้

“บ่ต้องไปตี๊น้องสาวเจ้าดอกบักคำแสน ข้อยบ่เป็นหยังแล้ว”

เฒ่าโสมพูดไปก็มองผ่านประตูออกไปด้วยรอยยิ้มอย่างพอใจในตัวบุญตา คำแสนชำเลืองตามองอาการพอใจต่อน้องสาวตัวเองของเฒ่าโสมก็ยิ้มพอใจเป็นไปตามที่คิดไว้ทุกอย่าง

ที่บริเวณไม่ไกลจากกระท่อมคำแสน จันดีกำลังเตรียมม้าเตรียมอาวุธอยู่ ระหว่างนั้นบุญตารีบเข้ามา

“อ้าย…อ้ายจันดี..ข้อยเฮ็ดบ่ได้..อ้ายซอยข้อยได้บ่..ข้อยเฮ็ดบ่ได้”

“เซาๆๆๆ เจ้าเป็นหยังมา ค่อยๆเว้า..อ้ายบ่ฮู้เฮื่อง”

“ตาเฒ่าเพิ่นฟื้นแล้ว อ้ายคำแสนเลยสั่งให้ข้อยไปเอาอกเอาใจมัน ให้มันหลงข้อยหลายๆ”

23 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ