นายฮ้อยทมิฬ ตอน 31 (จบบริบูรณ์)

บทละครโทรทัศน์
24 pages

“อ้ายเคน…ตอนนี่เลยเบาะ”

“ฝนกำลังตกนี่ล่ะ..บ่มีไผมาขัดจังหวะเอิ้นหานายฮ้อยให้ไปซอยแก้ปัญหาอีกแน่นอน”

นายฮ้อยเคนเข้าไปใกล้จนคำแก้วเริ่มหวั่นใจ คำแก้วอาย “อ้าย…ตอนนี่อีหลีเบาะ..ขอทำใจก่อนได้บ่”

“บ่ได้..ต้องตอนนี่เลย” ว่าแล้วนายฮ้อยเคนก็เข้าไปช้อนตัวอุ้มคำแก้วขึ้นมา คำแก้วเขินหน้าแดง

“อ้าย….ข้อย..ข้อยฮู้สึกแปลกๆ ใจข้อยมันเต้นละกะตึ๊กละก็ตั๊กจังได๋ก็บ่ฮู้”

“ใจอ้ายก็เต้นละกะตึ๊กละก็ตั๊กคือกัน..แสดงว่า..นี่แหละอาการฮักของเฮาสองคน”

นายฮ้อยเคนจูบหน้าผากคำแก้วที่ยิ้มรับ แล้วพยักหน้ารับยอมให้นายฮ้อยเคนอุ้มเข้าห้อง เสียงดังออกมา

“หม่องนี่อ้ายแตะได้เบาะ”

“แตะบ่ได้”

“แล้วหม่องนี่ล่ะแตะได้เบาะ”

“หม่องนี่ก็แตะบ่ได้”

“แล้วหม่องนี่ล่ะได้เบาะ”

คำแก้วเสียงอ่อน “หม่องนี่แตะได้....”

ท่ามกลางแสงไฟจากตะเกียง นายฮ้อยเคนอุ้มคำแก้วมานอนลงที่พื้นเสื่อ แล้วค่อยๆ ถอดเสื้อตัวเองออก เห็นกล้ามเป็นมัดๆ ทั้งคู่สบตากันหวานซึ้ง นายฮ้อยเคนจูบหน้าผากคำแก้วแล้วไล้ลงมาที่จมูกและริมฝีปาก คำแก้วยิ้มรับแล้วเผยอริมฝีปากรับการจูบจากนายฮ้อยเคนอย่างดูดดื่ม จากนั้นทั้งคู่ก็ล้มตัวลงบนฟื้นเสื่อ นายฮ้อยเคนซุกหน้าไซ้ที่ซอกคอคำแก้ว พร้อมเพลง ‘อาการฮัก’ ดังคลอ  รับสายฝนที่โปรย ปรายชุ่มฉ่ำสวยงาม

--- จบบริบูรณ์ ---

24 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ