บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 4

16 pages

บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 4

ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ กีรตี ชนา
บทโทรทัศน์  ชลนภัสส์ จันทรังษี จีรนุช ณ น่าน

ห้องทำงานในโรงงาน ซานแปงยกแก้วใส่น้ำอ้อยมาเสิร์ฟให้แพรนวลกับเจ้านางเรืองระยับที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้รับแขกคนละตัว

“น้ำอ้อยเวียงขินครับปลูกทางชานเมือง ผมเพิ่งสั่งให้คนงานเตรียมไว้ สำหรับพิธีครัวทานน้ำอ้อยในวันแต่งงาน”

แพรนวลรับมาดื่ม ชื่นใจ “พิธีครัวทานน้ำอ้อยเป็นยังไงคะ ?”

“เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะเลี้ยงบุญเลี้ยงพระและถวายน้ำอ้อยให้พระสงฆ์ คนหาบน้ำอ้อยร่วมขบวนส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน พระท่านก็จะเก็บไว้ทำน้ำตาลอ้อยใช้ได้ทั้งปีครับ”

“พิธีแต่งงานของคุณซานแปงกับเจ้านางตองริ้วดูยิ่งใหญ่มากเลยนะคะ”

“สอดรู้สอดเห็น” เจ้านางเรืองระยับเอ่ยแทรกขึ้นด้วยความรำคาญ เชิดเมินหน้าไม่มองใคร  บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัดของแพรนวลกับซานแปง

“ไสไม้ตรงขอบตู้ให้เรียบและได้ฉากกว่านี้อีกหน่อย” เสียงเข้มของหลาวเปิงดังมาจากด้านนอก

เจ้านางเรืองระยับแววตาเป็นประกาย รีบลุกเดินออกไปหาหลาวเปิงทันที

 

ในโรงงานเฟอร์นิเจอร์ เจ้านางเรืองระยับเดินออกมาจากห้องทำงาน เห็นมุมจากข้างหลัง หลาวเปิงเดินไปอีกทางด้านหนึ่งของโรงงาน “จายหลาวเปิง.. จายหลาวเปิง..”

เจ้านางเรืองระยับส่งเสียงเรียก ท่ามกลางเสียงเครื่องไสไม้และเครื่องรีดไม้ดังไปทั่วโรงงาน เมื่อมั่นใจว่าหลาวเปิงไม่ได้ยิน จึงรีบเดินตามไป

 

ด้านหลังโรงงาน เจ้านางเรืองระยับเดินตามมาจนทัน และรีบเข้าไปกอดหลาวเปิง เรืองระยับเสียงหวาน

“งานยุ่งเหรอคะ ?”

ชายคนที่เจ้านางเรืองระยับกอดหันหน้ามา...ไม่ใช่หลาวเปิง แต่เป็นคนงานที่แต่งตัวละม้ายคล้ายหลาวเปิงเท่านั้น เจ้านางเรืองระยับผงะ รีบปล่อยมือจากชายคนนั้น เรืองระยับเสียงกร้าว “หลาวเปิงหายไปไหน !”

 

บนรถหลาวเปิง หลาวเปิงขับรถพาแพรนวลลัดเลาะมาตามถนนริมหนองน้ำกว้างใหญ่ เพื่อมุ่งหน้าไปบ้านครูบุญสิงห์ แพรนวลนั่งข้างคนขับ ถามหลาวเปิงอย่างไม่สบายใจ

16 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ