บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 8

16 pages

บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 8

ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ กีรตี ชนา
บทโทรทัศน์  ชลนภัสส์ จันทรังษี จีรนุช ณ น่าน

ห้องนอนหลาวเปิง หลาวเปิงปิดหน้าต่างทุกบานในห้องลงกลอนอย่างมิดชิดแน่นหนา แล้วเดินมาหาแพรนวล

“ผมจะให้แม่หญิงย้ายไปนอนกับน้องตองริ้ว”

แพรนวลชำเลืองมองเตียง “ฉันขอนอนห้องเดิมดีกว่าค่ะ”

“แต่ผมเป็นห่วง กลัวแม่หญิงจะเป็นอันตราย”

แพรนวลกำนาฬิกาพกสายสร้อยเงินไว้ในมือแน่น พยายามข่มความรู้สึกหวั่นไหวภายในใจ

“อูซอคงไม่กล้าย้อนกลับมา”

“ผมให้ทหารล้อมตึกหอคำทุกด้าน  คืนนี้ผมกับซานแปงจะสลับกันเฝ้ายาม”

“ทำไมคุณไม่คุยกับอูซอดี ๆ คะ”

“อูซอเป็นคนกระหายอำนาจและแพ้ไม่เป็น เค้าไม่มีทางอ่อนข้อให้กับเมืองเล็ก ๆ อย่างเรา”

หลาวเปิงมองหน้าแพรนวลนิ่งนานราวจะเรียบเรียงถ้อยคำในความนึกคิดของเขา

“บ้านเมืองของแม่หญิงไม่เคยเป็นเมืองขึ้นของใคร คงไม่เข้าใจเมืองที่ต้องการ   เป็นใหญ่กับเมืองที่ต้องการเสรีภาพ”

“ฉันเข้าใจและเป็นกำลังใจให้พวกคุณค่ะ” หลาวเปิงเป็นฝ่ายจับมือทั้งสองของแพรนวลขึ้นมากุมไว้

“ผมอยากให้แม่หญิงอยู่เป็นกำลังใจให้ผมตลอดไป สัญญาได้ไหมครับว่า แม่หญิงจะไม่หายไปไหน”

แพรนวลลำบากใจ ในขณะที่สายตาของหลาวเปิงยังเฝ้ามองอย่างรอคำตอบ

“ไม่มีใครรู้อนาคต.. อย่าให้ฉันสัญญาเลยนะคะ”

“แม่หญิงพักผ่อนเถอะครับ” หลาวเปิงยิ้มให้ด้วยใบหน้าที่ผิดหวัง ค่อย ๆ ปล่อยมือจากแพรนวลแล้วเดินออกไปจากห้อง แพรนวลมองตามหลาวเปิงด้วยความรู้สึกผิด

 

โถงในหอคำ หลาวเปิงบอกซานแปงกับเจ้านางตองริ้วอย่างตัดสินใจแล้ว

“เราจะส่งคนของอูซอไปฝากขังที่ค่ายทหารไทยพรุ่งนี้”

“ไม่ได้” เจ้านางเรืองระยับคัดค้านทันควัน จนหลาวเปิง เจ้านางตองริ้ว ซานแปง หันมองเป็นตาเดียว

“คุณไม่ควรเปิดเผยเรื่องภายในหอคำให้คนนอกรู้”

16 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ