บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 10

17 pages

บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 10

ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ กีรตี ชนา
บทโทรทัศน์  ชลนภัสส์ จันทรังษี จีรนุช ณ น่าน

ประตูเมืองป่าแดง เจ้านางตองริ้วใช้ผ้าคลุมผมเพื่ออำพรางตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจ  มองหาชาวบ้านคนอื่น

เห็นชายคนหนึ่งกำลังหอบหิ้วข้าวของอยู่บริเวณนั้น เจ้านางตองริ้วนิ่วหน้าสังเกตดูอาการ เห็นว่าเป็นอองเฮียนปลอมตัวมา เจ้านางตองริ้วสูดลมหายใจหนักคล้ายตัดสินใจแน่วแน่ที่จะทำแบบนี้  แล้วจึงรีบตรงเข้าไปหา

“ถ้าฉันคือคนที่ต้องการ  จะสืบหาตัวคุณแพรนวลไปทำไม”

“กล้ามากที่ออกมาถึงที่นี่”

“ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นเดือดร้อนอีกแล้ว  อูซอกับฉันต้องพูดกันให้รู้เรื่อง” สีหน้าเจ้านางตองริ้วจริงจัง

 

หน้าหอคำ หลาวเปิง แพรนวล ซานแปงตกใจเมื่อรู้เรื่องจากจันสม “น้องตองริ้วหายตัวไป ?”

“ไอ้อูซอ” ซานแปงหุนหันจะรีบออกไป หลาวเปิงคว้าตัวซานแปงไว้แทบไม่ทัน

“นายจะไปไหน !”

“อูซอต้องจับตัวเจ้านางตองริ้วไปแน่ ๆ ฉันจะไปพาเจ้านางกลับมา”

“อย่าเพิ่งวู่วาม”

“เล่าให้ละเอียดซิจันสมว่าเรื่องมันเป็นยังไง” จันสมขวัญเสีย ไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนก่อน

 

ประตูป่าแดง หลาวเปิง ซานแปง ครูบุญสิงห์ แพรนวล และทหารเวียงขินช่วยกันมองหาเจ้านางตองริ้วรอบบริเวณนั้นแต่ก็ไม่พบ

“ชาวบ้านบอกว่าเห็นคนลักษณะเหมือนเจ้านางตองริ้วอยู่แถวประตูป่าแดง”

ซานแปงหันมองหาเจ้านางตองริ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและเครียดมาก

บุญสิงห์แจง “ผมจะไปขอกำลังทหารไทยมาช่วย”

“ทำไมน้องตองริ้วตัดสินใจแบบนี้”

“เพราะเจ้านางตองริ้วอยากช่วยฉัน” แพรนวลเป็นห่วงเจ้านางตองริ้วมาก

“ผมจะให้ทหารพาแม่หญิงกลับไปรอที่หอคำ”

“ให้ฉันไปด้วยไม่ได้เหรอคะ”

“ถ้าแม่หญิงเป็นอันตราย ผมจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง”

17 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ