สายธารหัวใจ ตอน 15

16 pages

สายธารหัวใจ ตอน 15

บทประพันธ์  วาสนา
บทโทรทัศน์  คนเขียนเงา

คืนนั้น ณรังค์นอนไม่หลับ มองเพดานอย่างกังวลไร้เรี่ยวแรง

ณรังค์ไปที่บ้านสิริกันยาได้แต่ยืนมองหลังคาบ้าน เขาเห็นหน้าต่างห้องสิริกันยาเปิดไฟอยู่ เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข

แต่พอนึกถึงภาพอันหวานชื่นที่อ๋องตักข้าวให้สิริกันยาวันก่อน คุยกันอย่างร่าเริงสนิทสนม รอยยิ้มค่อยๆจางหายไป สิริกันยาออกมาตรงหน้าต่าง ณรังค์แอบหลบ สิริกันยายืนเหม่อมองนอกหน้าต่างอย่างทุกข์ใจ ณรังค์ยืนมองสิริกันยาอย่างเงียบๆ ก่อนที่สิริกันยาจะปิดม่าน ปิดไฟเข้านอน ณรังค์ได้แต่มองอย่างนั้น ความเศร้าเกาะกุมหัวใจ

เช้าวันใหม่ ณรังค์เคาะเรียกละมุลที่หน้าห้อง แต่เห็นกุญแจคล้องอยู่ ณรังค์แปลกใจจึงรีบโทร.หา

ละมุลเดินเหม่อลอยอยู่ริมถนนเธอเศร้าจากเรื่องเมื่อคืน เสียงมือถือดังขึ้น เห็นชื่อณรังค์ เธอกดรับสาย

“ค่ะพี่ณะ”

“ทำไมไม่รอพี่”

ละมุลโกหก “เช้านี้ หนูมีเตรียมสอบเด็กค่ะ ต้องใช้เวลากลัวไม่ทัน”

“แล้วทำไมไม่บอกก่อน”

“ก็...เกรงใจ”

“ละมุล...ทำไมต้องหนี....”

“แค่นี้ก่อนนะคะ มาถึงโรงเรียนแล้วค่ะ ต้องรีบทำงาน”

ละมุลวางสาย เลือกใช้วิธีหนีปัญหา

จู่ๆ เสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ของสวัสดิ์ดังขึ้นจนละมุลตกใจ

“ว้าย!!!”

สวัสดิ์จอดมอเตอร์ไซค์แล้วยิ้มให้ แต่ละมุลไม่กล้าสู้หน้าเพราะรู้สึกผิดที่แม่ต่อว่าเขาไปเมื่อคืน

ณรังค์วางสายจากละมุลอดสงสารน้องไม่ได้ เขาเดินหาประคองเพื่อรายงานว่าละมุลออกไปก่อนหน้านี้เพราะมีงานด่วน

ที่โต๊ะรับประทานอาหาร เรือนหลังเล็ก ณรังค์เข้ามาคุยกับประคอง

“ตัวเองทำผิดแท้ๆ ยังจะมาทำตัวแบบนี้อีก กลับมาตอนเย็น จะจัดการให้รู้เรื่อง!”

“ผมจะช่วยพูดกับน้องเองครับ แม่ใจเย็นๆก่อนนะ”

“ช่วยจัดการให้หน่อยแล้วกัน ก่อนที่น้องจะใจแตก”

“ไม่หรอกครับ ละมุลเป็นเด็กดี และผมก็อยากจะบอกแม่อีกครั้งว่า....ครูสวัสดิ์เป็นคนดี อย่าโกรธน้องเลย”

 

16 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ