สายธารหัวใจ ตอน 24 (จบบริบูรณ์)

19 pages

“แล้วเป็นอะไร  ทำไมไม่ดีใจ ไปหาคนที่เอ็งรัก แล้วมันก็รักเอ็ง”

“หนูบอกเลิกเค้าแล้ว”

ศรีนวลกับเจ๊หวานตกใจ

“อย่าถามหนูเลยว่าทำไม หนูรักเค้าไม่ได้ หนูไม่อยากให้คุณหญิงปฐวีมายุ่งวุ่นวายกับเราอีก หนูไม่ อยากใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวง ว่าบ้านจะถูกเผา ย่าจะถูกมันทำร้าย หรือว่าหนูจะถูกคุณหญิงปฐวีเอาปืนมายิงอีกเมื่อไหร่มันมีแต่ความทุกข์ หนูอยากมีความสุข อยากมีชีวิตที่ดี ย่าได้ยินมั้ย เจ๊หวานได้ยินมั้ย”

ศรีนวลกับเจ๊หวานพยักหน้ารับแบบจำใจ

“ต่อไปนี้ อย่าถามหนูเรื่องนี้อีกนะ ถ้าไม่อยากเห็นหนูร้องไห้อีก”

สิริกันยาปาดน้ำตา สูดลมหายใจ

“หนูทิ้งกระติกน้ำซุปไว้ที่โรงพยาบาล ทิ้งๆมันไปเถอะนะย่าไว้หนูจะซื้อให้ใหม่”

ศรีนวลพยักหน้ารับแบบจำใจ สิริกันยาเดินหนีเข้าบ้าน ศรีนวลกับเจ๊หวานมองตามอย่างเข้าใจ

สิริกันยาเข้ามาในห้องนอนเธอพยายามยิ้มทำตัวให้สดชื่น แต่ฝืนได้ไม่นานเธอร้องไห้เสียใจในชะตาความรักขึ้นมาอีก

ในห้องพักฟื้น ละมุลกับสวัสดิ์มาเยี่ยมณรังค์

“ในขณะที่พี่พยายามเข้มแข็ง แต่สิริกันยา..กลับกลัว”

“เค้าบอกให้พี่ลืม  พี่จะลืมได้ยังไง...พี่ไม่มีทางลืมเค้าได้หรอกละมุล”

“ถ้าเป็นละมุล ละมุลก็กลัว เหมือนที่คุณสิริกันยากลัว”

“พี่ต้องทำยังไง ให้เค้าเลิกกลัว”

“คุณทำอะไรไม่ได้หรอก คนเดียวที่จะทำให้คุณสิริกันยาเลิกกลัวได้ก็คือตัวเค้าเอง”

“ใช่....เหมือนที่พี่ณะ ต้องลุกขึ้นมาจัดการเคลียร์กับคุณหญิงด้วยตัวเอง”

“พี่จะรอ  รอจนกว่าเค้าจะพร้อม”

“หนูกับครูจะเอาใจช่วยนะ....”

ณรังค์พยักหน้า มองกระติกน้ำซุปแล้วอดคิดถึงสิริกันยาไม่ได้

ที่คอนโด ปฐวีนอนนิ่งอยู่บนเตียง สายตาเหม่อลอยเกียรติศักดิ์เข้ามาถาม

“ได้คุยอะไรกับมันบ้าง”

ปฐวีเงียบ

“ไม่บอกก็ไม่เป็นไร พอจะเดาออก...มันคงบอกไม่ให้ไปยุ่งกับมันอีก”

ปฐวีไม่ตอบ

“ก็ยังดี ที่กลับมา บอกแล้วไง...ไม่มีคนไหนในโลกนี้ให้คุณหญิงกลับมาหา นอกจากผม ผมคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตของคุณหญิงนอนพักผ่อนซะ”

ปฐวีนอนนิ่งแต่แต่จิกหมอนแน่น ด้วยความเกลียดโกรธ จมอยู่กับความแค้น

เกียรติศักดิ์ออกมาสั่งงานสายใจ

“ดูแลอย่าให้คลาดสายตา ไม่รู้จะอาละวาดอะไรขึ้นมาอีก  เก็บมือถือเก็บโทรศัพท์ให้หมด ไม่ต้องให้ติดต่อใครอีก นอกจากฉัน”

“ค่ะ”

เกียรติสายตาอ่อนลง เป็นห่วงปฐวี

19 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ