คมแฝก ตอนที่ 6

16 pages

คมแฝก ตอนที่ 6

คมแฝก ตอนที่ 6

บทประพันธ์ เสนีย์ บุษปะเกศ

บทโทรทัศน์ คฑาหัสต์ บุษปะเกศ นันท์ปภัสร บุษปะเกศ

กลางคืน บนรถปิกอัพ องอาจขึ้นมานั่งบนรถแล้วจัดแจงรูดม่านหน้าต่างสองข้างให้ปิดสนิท หน้าต่างด้านหลังที่เชื่อมต่อระหว่างตัวรถกับกระบะท้ายเปิดออก ตะโพนโผล่หน้าแล้วมุดเข้ามานั่งด้วย

“เอ็งแน่ใจนะ ว่าจะใช้แผนนี้”

“มั่นใจตัวเองเข้าไว้ลุง ลุงทำได้ครับ”

องอาจถอดหมวกตัวเองให้ตะโพนสวม แล้วส่งไมโครโฟนกับบทพากย์ให้

“นี่ไมโครโฟน นี่บทพากย์ สู้ๆนะลุง เดี๋ยวฉันมา”

องอาจว่าแล้ว ก็ปีนหนีทางช่องกระบะท้าย เห็นตะโพนคว้าบทพากย์และไมโครโฟนมาเตรียมตัว

“เอาวะ คุณพระคุณเจ้า ไอ้ตะโพนขอลองซักตั้ง” ตะโพนเปิดไมโครโฟน “อะแฮ่ม ฮัลโหลๆ อ่า หนึ่งสองสามสี่เทส เทส ฮัลโหลๆ”

 

บริเวณบ้านแสน องอาจมีเป้สะพายหลังเดินลัดเลาะเข้าไปในบริเวณสนาม มองไปทางบ้านใหญ่เห็นเปิดไฟสว่างอยู่โดดเด่นเพียงหลังเดียว องอาจยืนหยุดนิ่งอยู่พักหนึ่ง เอื้อมมือหยิบกระป๋องนมออกมาจากเป้สะพายหลัง  องอาจยกกระป๋องขึ้นดู แล้วอมยิ้ม “ได้เวลาออกโรงแล้วลูกพ่อ”

องอาจกลิ้งกระป๋องหลายกระป๋องไปยังบริเวณสนามนั้นจนทั่ว แล้วจึงเดินจากออกไป ที่อีกมุมหนึ่ง องอาจเดินลัดเลาะความมืดเข้าไปยังโกดังเก็บของที่อยู่อีกด้านหนึ่ง

 

บริเวณฉายหนังกลางแปลง หนังเริ่มฉาย ขวานนั่งอยู่ดูหนังกลางแปลงอย่างสนุกสนาน ขณะเดียวกันจงอางก็ยืนเฝ้ารถขององอาจอยู่ที่โต๊ะขายยาตามคำสั่ง เห็นลูกน้องของขวานทำท่าจะมาซุ่มมอง มองไปที่คนขับบนรถ

“อ๊ะๆ ทำอะไรครับพี่”

“จะซื้อยา”

“ไม่ได้ครับ...คนฉายห้ามเข้า เพราะกำลังพากย์หนังอยู่ เดี๋ยวเสียสมาธิ พี่จะเอายาอะไรซื้อได้ที่ผมเนี่ยแหละ”

“เอายาเหลืองขวดนึง”

“มีแต่ยาตาราหลวง” จงอางส่งยาให้สมุน “บาทนึง...” ลูกน้องรับของจากจงอางแล้วเดินออกไป

ลูกน้องขวานนิ่วหน้าไม่พอใจนิดหนึ่ง และชะเง้อมองไปที่รถเห็นเงาตะโพนสวมหมวกขององอาจอยู่ลิบๆ

แล้วจึงเดินไปนั่งรวมกับขวานดังเดิม “มันยังอยู่พี่ ไม่ได้ไปไหน” ขวานพยักหน้าพอใจ

16 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ