หนึ่งด้าวฟ้าเดียว ตอนที่ 10

บทละครโทรทัศน์
18 pages

เพ็ญดึงมือสาลิกาให้หนีมากับตน สาลิกาหนีไป ก็หันไปมองหาขุนทองอยู่ตลอดด้วยความเป็นห่วง ขณะนั้นเอง  ขุนทองก็วิ่งตามมาทัน  ก่อนจะวิ่งมาดักหน้าทั้งคู่ไว้ ขุนทองตะคอก “ปล่อยเมียข้า”

เพ็ญกลัว  แต่ก็แข็งใจตะโกนลั่น “ช่วยด้วย  มีโจรจะฆ่าคุณท้าว  ช่วยด้วยๆ”

ขุนทองเข้าไปดึงมือสาลิกาออกมาจากเพ็ญ ทันใดนั้นเอง ทหารกลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามาหาขุนทอง ขุนทองใช้ดาบที่แย่งมาจากโขลนสู้กับพวกทหารทันที  แต่ขุนทองมีคนเดียว แถมมืออีกข้างยังจับมือสาลิกาทำให้สู้ไม่ถนัด สู้ไปได้สักพัก  ก็จำเป็นต้องปล่อยมือสาลิกาออก  เพ็ญเลยไปดึงสาลิกากลับมาหาตน สาลิกาห่วงสามีมาก

“พี่ขุนทอง พอเถิด อย่าสู้อีกเลย  รีบหนีไปเสีย” ขุนทองมีคนเดียว แต่ก็สู้ขาดใจ จนพวกทหารเข้าไม่ติด

ทันใดนั้น  โขลนกลุ่มหนึ่งพร้อมอาวุธครบมือกับทหารอีกกลุ่มก็รีบเข้ามาเสริม ขุนทองเห็นว่าลำบากขึ้นเรื่อยๆ  จึงโหมฟันดาบจนพวกทหารถอยร่น เกิดช่องว่างให้ตนตีฝ่าออกไปจนได้ สาลิกามองตามสามีไปด้วยความเป็นห่วง

 

ในตำหนักเจ้าจอมเพ็ญ  แมงเม่าและเป้ากำลังฟังเจ้าจอมเพ็ญเล่า โดยมีเลื่อนอยู่ใกล้ๆ แมงเม่าแปลกใจมาก  เพราะเรื่องที่ฟัง คล้ายเป็นเรื่องต่อเนื่องจากเรื่องที่ขันทองเล่าให้ตนฟังไม่มีผิด

เป้าตื่นเต้น “แล้วโจรคนนั้น หนีไปรอดหรือไม่เจ้าคะ”

“รอดซี  แลต่อมายังกลับใจมาทำคุณให้บ้านเมืองอีกด้วย  พวกเจ้าก็น่าจะเคยได้ยินชื่อมาบ้างกระมัง  เสือขุนทองอย่างไรเล่า”

แมงเม่าตกใจมาก “เสือขุนทอง”

เป้าหันไปมองด้วยความแปลกใจ “เป็นกระไรรึแม่แมงเม่า”

แมงเม่าหน้าเสีย  อึกๆอักๆ  เผลอตัวโพล่งออกไป รีบแก้ตัว “ฉันตกใจน่ะสิ ฉันเคยได้ยินชื่อเสือร้ายผู้นี้มาก่อน”

ขณะนั้นเอง  ข้าหลวงคนหนึ่งก็เข้ามา แล้วคุกเข่าลง “เสด็จพระองค์ชายเชษฐ์เสด็จมาเยี่ยมหม่อมแม่เจ้าค่ะ”

เจ้าจอมเพ็ญรีบลงจากตั่งทันที “รีบไปทูลเชิญเสด็จเร็ว”

ข้าหลวงยังไม่ทันออกไป พระองค์เจ้าเชษฐ์ก็เดินสวนเข้ามา แมงเม่าและเป้าเห็นพระองค์เจ้าเชษฐ์มา  ก็รีบก้มลงกราบ พระองค์เชษฐ์ยิ้มแย้ม “จะต้องพิธีรีตองไปไย เราใช่คนอื่นไกลกัน  ฉันรู้มาว่าเจ้าจอมกลับจากถือศีลแล้วไม่สบาย จึงมาเยี่ยมเท่านั้น”

เจ้าจอมเพ็ญไหว้ “เป็นพระกรุณาเพคะ” เจ้าจอมเพ็ญหันไปพูดกับเลื่อน “นังเลื่อน ไปจัดน้ำจัณฑ์มาถวายเสด็จพระองค์ชายซี”

เลื่อนยิ้มแย้ม “เจ้าค่ะ” เลื่อนหันไปพูดกับพระองค์เจ้าเชษฐ์ “หม่อมแม่เพิ่งได้น้ำจัณฑ์อย่างดีมาพอดีเลยเพคะ”

พระองค์เชษฐ์หัวเราะชอบใจ “จะหาใคร รู้ใจฉันเหมือนคนที่ตำหนักนี้เป็นไม่มีจริงๆ”

“เจ้าจอมต้องให้การรับเสด็จ พวกฉันขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”

เจ้าจอมเพ็ญพยักหน้ารับ “ไปเถิด”

แมงเม่า และเป้า เงยหน้าขึ้นเพื่อจะคลานเข่าเลี่ยงออกมา จังหวะนั้นเอง พระองค์เจ้าเชษฐ์ก็เห็นหน้าแมงเม่า

พระองค์เจ้าเชษฐ์ตะลึงในความสวยของแมงเม่า จนต้องมองตามแมงเม่าเหลียวหลังด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเจ้าจอมเพ็ญ  เจ้าจอมเพ็ญแอบสังเกตเก็บข้อมูลอยู่เงียบๆ

 

--- จบตอนที่ 10 ---

18 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ