หนึ่งด้าวฟ้าเดียว ตอนที่ 27 (จบบริบูรณ์)

บทละครโทรทัศน์
26 pages

ขันทองยิ้มภูมิใจในความเมตตาของแมงเม่า ขันทองดึงแมงเม่าเข้ามาสวมกอดเอาไว้ เจ้าจอมเพ็ญสวมมาดนางพญาอย่างเดิม จิกตามองมาที่ทั้งคู่ แล้วยื่นมือเหมือนจับมือข้าทาสให้พยุงเธอขึ้นยืน ก่อนจะเดินกรีดกรายสั่งงานบ่าวไพร่ไปบ้าง ดุด่าไปบ้างอยู่คนเดียว โดยไม่สนใจขันทองและแมงเม่าอีกเลย

 

ผ่านมา 1 ปี บรรยากาศริมแม่น้ำยามเย็นสวยงาม ขันทองขี่ม้าตัวเดียวมากับแมงเม่า แมงเม่ายิ้มบางๆอย่างมีความสุข “ถ้าเป็นอย่างวันนี้ได้ตลอดไปก็ดีนะเจ้าคะ คุณพระทำราชการ ฉันทำโรงกระดาษ ตกเย็นก็มา เจอกัน พูดคุยกัน จะมีกระไรสุขใจเท่านี้”

ขันทองยิ้มบางๆ “เราเกิดมาในกลียุค มีทางเลือกไม่มากนักดอกเจ้า ดูเอาเถิด พอตั้งกรุงได้ไม่นาน ก็ต้องรบพุ่งกับชุมนุมต่างๆ เพื่อรวบรวมแผ่นดินกว่าสองปี พอรวมได้แล้ว นึกว่าจะเป็นสุข ก็ต้องรบกับแว่นแคว้นอื่นอีก  หากอังวะสงบศึกกับจีนเมื่อใด ก็คงไม่แคล้วเป็นสงครามใหญ่ขึ้นมาอีก”

แมงเม่าหน้าเศร้าลง “คุณพระต้องไปรบอีกหรือเจ้าคะ”

ขันทองหอมแก้มแมงเม่าอย่างทะนุถนอม “อย่าทำหน้าเช่นนี้สิ มันเป็นหน้าที่กว่าจะรวมแผ่นดินได้เสียเลือดเนื้อไปมากนัก ถ้าเราไม่ปกป้องไว้ก็ต้องเจ็บปวดแบบคราเสียอโยธยาอีก” แมงเม่ายิ้มบางๆ

“เจ้าค่ะ ฉันจะไม่ยอมต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว ถึงฉันจะไปรบด้วยไม่ได้ ฉันก็ขอส่งใจไปร่วมรบกับคุณพระด้วยนะเจ้าคะ” ขันทองยิ้มบางๆ

“เจ้ารอพี่อยู่ทางนี้เถิดนะคนดี  พี่สัญญาว่าจะนำหัวใจของเจ้ากลับมาพร้อมกับหัวใจของพี่  ไม่มีวันให้เจ้าต้องรอเก้อเป็น อันขาด”  แมงเม่ายิ้มอย่างสบายใจเอนซบกับอกขันทองอย่างคลายกังวล ทั้งคู่ขี่ม้าเลียบริมคลองคุยกันไปอย่างมีความสุข

 

ภาพเขียนพู่กันจีน  เป็นพระบรมฉายาสาทิสลักษณ์ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงม้าและชูดาบขึ้นฟ้า

อย่างสง่างาม....

“หลังจากที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงปราบปรามชุมนุมต่างๆ รวบรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นได้สำเร็จ  ก็ต้องทรงทำสงครามต่อ เพื่อปกป้องอาณาจักรและแผ่ขยายอาณาเขตออกไปอีก จนอาจกล่าวได้ว่าเป็นรัชสมัยที่เกือบไม่ว่างเว้นการศึกเลย แต่ถึงอย่างนั้นพระองค์ก็ยังทรงสร้างความเจริญทางเศรษฐกิจเอาไว้อย่างมากมาย ทั้งการขยายพื้นที่ปลูกข้าว การส่งเสริมการค้าขาย การตัดถนนและขุดคลองจำนวนมาก ซึ่งนับเป็นประโยชน์ต่อเนื่องกับบ้านเมืองมาอีกยาวนาน”

 

 

--- จบบริบูรณ์ ---

26 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ