บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 3

บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 3
11 สิงหาคม 2558 ( 15:55 )
1.5M
ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 3
11 หน้า

ห้องเยี่ยมเงียบเหงาไม่มีคนอื่นเลย นอกจากตะวันฉายที่ยืนรอเยี่ยมอยู่ บูรพาเดินเข้ามาหยุดมอง สายตาของบูรพาค่อยๆเหลือบเห็นบัตรตำรวจของตะวันฉาย ตะวันฉายมองอย่างเข้าใจ  ก่อนจะเก็บบัตรเข้ากระเป๋าเสื้อ  บูรพาทำท่าจะเดินกลับ

“พี่แค่อยากมาเยี่ยมแก” บูรพาหยุดเดิน  แต่ยังไม่ยอมหันมา “แกเป็นยังไงบ้าง ทำไมไม่ส่งข่าวให้พี่รู้เลย” บูรพานิ่งเงียบไปรอฟังว่าตะวันฉายจะว่าอย่างไรต่อ “บูรพา...ถ้าแกยังโกรธพี่อยู่ล่ะก็ พี่ขอโทษ” บูรพานิ่งเงียบไป ก่อนจะบ่ายหน้าเดินหนี  ตะวันฉายขยับไล่ตามมาตามลูกกรง “ทำไมบูรพา เราจะต้องเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหนจะต้องแตกคอกันไปอย่างนี้จนตายหรือไง”

บูรพาหันขวับ “มองโลกในแง่ดีเกินไปแล้วล่ะผู้หมวดใช่ว่าตายแล้วจะหายโกรธกันได้ง่ายๆหรอกนะ”

ตะวันฉายพยายามพูดดี “แต่พี่เป็นห่วงแกนะ พี่อยากให้แกระวังตัว พี่ไม่อยากให้แกต้องเดินทางผิด”  

“ก็ใครเล่าที่เขี่ยฉันมาไอ้ทางระยำนี่  ถ้าตอนนั้นแกใจกว้างกว่านี้  นึกหรือว่าฉันจะมีวันนี้.. ต่อไปนี้ทางของฉัน..ฉันเลือกเอง  แกไม่ต้องมาตัดสินใจอะไรแทนฉันอีกแล้ว” บูรพาจะเดินไป  

ตะวันฉายนิ่งอึ้ง..ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆ “อีกสี่ปี แกก็พ้นโทษแล้ว ถึงตอนนั้น เราสองคนจะเจอกันในฐานะอะไรญาติห่างๆงั้นเหรอ หรือว่าแค่คนรู้จัก บูรพา”

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง เราเป็นคู่อริกัน…คุณตำรวจ...อีกสี่ปีฉันจะทวงทุกอย่างที่เสียไปจากคุณ” บูรพาเดินไปหยุดรอผู้คุมเปิดประตูให้  แล้วหันมาทำมือยิงใส่ตะวันฉาย สีหน้าของบูรพาเหี้ยมเกรียม

ตะวันฉายนิ่งเงียบ…แต่ลึกๆนั้นเกิดความกลัว ความเศร้าสลดจนสุดประมาณ

 

ที่ห้องนอน ตะวันฉายยืนนิ่งคิดที่ริมหน้าต่าง 

“จนถึงทุกวันนี้ผมยังคงถามตัวเองว่า จะมีวิธีไหนอีกที่จะทำให้บูรพาเข้าใจ...ว่าผมรู้สึกอย่างไร...”

ตะวันฉายนึกถึงภาพน้องชายที่เคยสดใสร่าเริงก่อนจะเกิดเรื่อง

“มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานอย่างบอกไม่ถูก ที่ต้องไล่ตามสิ่งที่เรามองไม่เห็น”

ตะวันฉายนึกถึงตอนที่สองคนพี่น้องวิ่งไล่กันในวัยเด็ก บูรพาวิ่งห่างออกไป

“ยิ่งเหมือนกับว่า...พยายามเข้าไปใกล้เท่าไหร่ มันก็ยิ่งห่างไกลไปทุกที...ทุกที บูรพาก็ยิ่งห่างไกลผมออกไปทุกที”

ตะวันฉายเหม่อมองอย่างปวดร้าว


11 หน้า

ข่าวบันเทิงที่เกี่ยวข้อง