บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 5 หน้า 2

บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 5 หน้า 2
nuatong_tvs
20 พฤษภาคม 2559 ( 10:38 )
659.7K
บาปบรรพกาล ตอนที่ 5
14 หน้า

ช้อยวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไร้ทิศทางออกจากท่าน้ำเรือนไม้หอม.. แต่ผีแม้นมาศก็ไม่ลดละ ปรากฏตัวขวางช้อยไว้มองเขม็งพร้อมตวาดสั่งช้อย “อย่าหนี...”

ช้อยสติแตกไม่สนใจ... เป้าหมายคือ ต้นไม้ใหญ่...ด้วยความกลัว ช้อยตัดสินใจหนีขึ้นต้นไม้ ช้อยลนลานปีนต้นไม้ด้วยความกลัวจนไร้สติ...ผ้าขาวม้าที่ช้อยเอามาคลุมโปงหนีผี...เกิดหลุดไปเกี่ยวติดกับกิ่งไม้ใหญ่ กลายเป็นบ่วงรัดคอช้อย ยิ่งดิ้นผ้าก็ยิ่งรัดคอแน่น...ช้อยเริ่มขาดอากาศหายใจ จนสุดท้ายก็นิ่งสนิท ร่างที่หมดลมของช้อยห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้...

 

เช้ามืดตะวันยังไม่ขึ้นเต็มที่ บัวที่ยังเข้าเฝือกขาอยู่พยายามจะเดินซอยขาถี่ๆ อย่างเร่งรีบเพื่อให้พ้นผ่านเรือนไม้หอม บัวก้มหน้าก้มตาเดินไม่มองทาง จึงชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่ห้อยอยู่ บัวจึงบ่นแบบทั้งระแวงทั้งรำคาญ “เฮ้ย...อะไรแว้บๆ” พอเงยหน้าขึ้นมา บัวเห็นขาของช้อยที่ห้อยต่องแต่งจากบนต้นไม้ และร่างของช้อยที่ถูกผ้าขาวม้ารัดคอจนลิ้นจุกปากเต็มสองตา เท่านั้นบัวก็ร้องกรี๊ดดังลั่น...กลัวสุดขีด “กรี๊ด...”

 

บัวตัวสั่นงันงกเล่าสิ่งที่เห็นให้สร้อย จวง ปริกและบรรดาคนใช้ในโรงครัวฟัง “ชะ...ช้อย...”

สร้อยเห็นอาการของบัวกลัวจนพูดไม่ออกก็ถามขึ้น “นังช้อยมันเป็นอะไรวะ บัว”

“มะ...มัน...”

จวงรำคาญถามแกมตวาด “ตกลงเอ็งจะเล่าหรือจะกลัววะ นังบัว”

ปริกเดา “สงสัยนังช้อยกับนังบัวคงไปทำเรื่องชั่วๆ มาอีกแน่ๆ เลยพี่จวง”

พอบัวได้ยินปริกกล่าวหาอย่างนั้นก็ฮึดตั้งสติหลุดปากออกมาได้ “ข้าเปล่านะ แต่นังช้อยมันตายแล้ว ฮือ ฮือ ฮือ” ทวนเดินเข้ามาได้ยินพอดี เลยถามด้วยความตกใจ “ช้อยมันตายได้ไง...ใครทำ”

 

ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ เรือนไม้หอม คนใช้ผู้ชายช่วยกันนำศพของช้อยลงมาจากต้นไม้ใหญ่แล้วให้นอนอยู่ที่พื้น ทวนเอาผ้าปิดหน้าศพช้อยไว้กันอุจาดลูกตา

รสสุคนธ์เดินผ่านมาพอดี เลยเข้าไปถาม “ใครเป็นอะไรเหรอคะ”

บัว สร้อย และบรรดาคนใช้หญิงไม่มีใครตอบ ต่างมองที่ศพช้อยด้วยความหวาดกลัว

ปริกได้ทีรีบกล่าวหารสสุคนธ์ทันที “คุณน่าจะถามผีย่าตัวเองนะว่าทำนังช้อยมันทำไม...” รสสุคนธ์ตกใจจนอึ้ง

จวงหันไปถามในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดตรงนั้น “นี่มีใครไปรายงานคุณหญิงคุณชายกับคุณรามหรือยัง” ทุกคนพากันส่ายหน้า

ทวนเร่ง “พี่จวงไปเรียนคุณๆ ท่านเหอะ ทางนี้ชั้นดูแลเอง”

ก่อนจวงจะไปก็หันมาสั่งสร้อย “สร้อย แกก็อย่ามัวแต่ขี้ขลาด รีบไปตั้งโต๊ะของเช้าได้แล้ว”“จ้ะ พี่จวง” จวงไป ปริกตาม สร้อยกับคนใช้หญิงแยกไปทางโรงครัว

รสสุคนธ์มองที่ศพของช้อยแล้วมองไปที่เรือนไม้หอม ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นฝีมือของผีแม้นมาศ


14 หน้า

ข่าวบันเทิงที่เกี่ยวข้อง