รากนครา ตอน 11

23 pages

“หากเป็นพระประสงค์เช่นนั้นหม่อมฉันก็ยินดีฟ้อนถวายเพคะ” มิ่งหล้าก้มกราบ ฟองจันทร์อึ้งไม่คิดว่ามิ่งหล้าจะรับคำท้า กษัตริย์ยิ้มพอใจ ปัทมสุดาจ้องเขม็งไปที่มิ่งหล้า

 

ตำหนักมิ่งหล้า ข่ายคำตกใจ

“ลูกไปตกปากรับคำมันได้ยังไงลูกเป็นถึงราชธิดาเจ้าหลวง ไม่ใช่ช่างฟ้อนทำไมลดตัวเองลงไปให้มันดูถูกได้ถึงขนาดนี้”

“ลูกมีสติดีพอเจ้าแม่ แต่ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย ลูกจะขอให้คำดูถูกดูแคลนของมันในวันนี้กลายเป็นหนามที่ทิ่มตำใจมันในวันข้างหน้า เจ้าแม่คอยดูให้ดี มิ่งหล้าคนนี้มีราคามากกว่าที่มันประเมิน”

ฟองจันทร์กลุ้มใจไม่น้อยไปกว่าข่ายคำ

 

น้ำตกสูงอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ ละอองคำท่าทางตื่นเต้น นำเข้ามาที่ริมตลิ่งก่อนใครๆ

“งามแต๊ๆเป็นบุญตาน้องจริงๆ”

ศุขวงศ์ แบร็กกิ้น ตามเข้ามากับแม้นเมือง แม้นเมืองเห็นน้ำตกแล้วพอจะเกิดความรื่นรมย์ขึ้นบ้าง

“งามไหม  แม้นเมือง”

“เจ้า...งามเจ้า”

“คุ้มค่ากับความเหนื่อยที่อุตส่าห์ดั้นด้นกันมาเชียวละเจ้าพี่”

“ข้าเจ้าจะลงเล่นน้ำได้ไหมเจ้า”

เขียนจันทร์กำชับ “บอกเลยว่าไม่ได้”

“ข้างบนนั้นยังมีน้ำตกอีกหลายชั้นนะเจ้า น้ำมากกว่าข้างล่างนี้ แล้วก็มีวังน้ำวนด้วย”

“น้องอยากเห็น เจ้าพี่พาน้องขึ้นไปดูได้ไหม” แม้นเมืองชะงัก เขียนจันทร์ คำแก้วอ้าปากค้าง

“ทางขึ้นมันรกแล้วก็ชันมากนะละอองคำ น้องจะปีนไหวรึ”

“ไหวเจ้า  มีเจ้าพี่ไปด้วยน้องไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเจ้า”

“น้องจะไปด้วยกันไหมแม้นเมือง”

คำแก้ว เขียนจันทร์รับแทนแข็งขัน “ไปเจ้า”

“คงจะไม่ละเจ้า เชิญเจ้ากับเจ้าละอองคำเถอะเจ้า”

“ขึ้นไปดูให้เป็นบุญตาซะหน่อยเถอะเจ้า อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว”

“ใกล้เที่ยงแล้ว เราควรจัดเตรียมข้าวกลางวันให้ทุกคนนะเขียนจันทร์”

23 pages

ข่าวน่าสนใจอื่นๆ